Atatürk’ün en çarpıcı özelliklerini sayacak olsam, birine de olgunluk ya da yetişkinlik derim herhalde. Yani bir kâmil insan olmak açısından söylüyorum bunu… O denli ki, 30 Ağustos 1922’de kendinizi onun yerine koyun… Dünyanın sömürgeci devletlerinin 1815 Viyana Kongresi’nde ortaya koydukları emperyalist paylaşım planını yırtıp atmışsınız… Böylelikle sadece Türk ulusunun değil, ezilen ve müstemlekeştirilen tüm ulusların umudu ve kahramanı olmuşsunuz… Gücün de prestijin da tepesindesiniz yani…
Ancak bu türlü bir durumda dahi soğukkanlılıktan kopmamış, imkânlarını ve sonlarını düzgün biçimde analiz etmiş, atalet ve irrasyonel acullük ortasında bir yerde konumlanmayı reddedip, yani bir yetişkin üzere davranıp elindeki imkan ölçüsünde üstüne düşeni yapmıştı.
Öyle ki etrafındakilerin “Selanik’e yürüme” kampanyasına karşın, Selanik’e bile içi yana yana sırtını dönmüştü Atatürk. Ulusunu bir maceraya atmamıştı. Neden en sevdiği türkü Selanik Türküsü’ydü mesela? “Kavuşmak mahşere kaldı” diyor o türküde zira. Yani ulusuna bir gelecek bırakma hayalini, kendi hayallerinin önüne koymuştu. Kendi hayalleri pekala Türkülerde de yaşayabilirdi artık, lakin asıl olan ulusun ortak güzeli ve kaderiydi… Öteki bir sözle, ne ulusunun onurunun ezilmesine müsaade vermiş ne de savaş durumunun bir Türk-Yunan kan davasına dönüşeceği kalıcı bir hâl almasına müsaade vermişti… Yani, ergenlik yapmaktansa rasyonel davranmayı; fantezi dünyasındaki düşmanlarla hengame etmektense, tarihten beri süregelen düşmanlıkları bitirmeyi; kendi çıkarının peşinden kitleleri sürüklemekse, kitlelere gerçek çıkarlarının peşinden gitmeyi ve bunun için evvel egemenliğini eline almış bir ulus olmaları gerektiğini tabir etmeyi yeğleyen bir kurucu iradeydi Atatürk’ün yaptığı.
Şimdi tüm bunları bir bir kenara koyup, tam karşısına da bugünkü iktidarı koyalım… İç siyasette uydurma kutuplaşmalarla toplumsal fay sınırlarını derinleştirip rasyonel olanı yapay olana boğduran, dış siyasette daima olarak düşmanlıklar kurgulayıp dış tehdit algısını güçlendiren, bugünün ve yarının Türkiye’sini konuşmak yerine ülkenin gücünü arkaik tartışmalarla tüketen mevcut iktidarı… İşte bu benim “örgütlü ergenlik” hali dediğim hal. Ya da patolojik olağanlık de denebilir…
Öyle bir hal ki bu, kimsenin minimum yetişkin davranışı gereği üstüne düşeni yapmadığı, ergen üzere daima tepinip vasisinden daha fazlasını istediği ve bunu yaparken de toplumun bir kısmına gücün onun vasisinin elinde bulunmasıyla hava atan tam bir örgütlü ergenlik hali…
Üstelik bu hal ortada tesadüfen de olsa rasyonelliğe hiç ancak hiç uğramıyor. Tıpkı dünkü hilafet isteme çılgınlığında gördüğümüz gibi… Hilafet demek, öteki Müslüman toplumların sizin vesayetinizi kabul etmesi demektir. 250 bin dolara vatandaşlığınızı alabilen petrol zengini Müslüman toplumlar, neden bu türlü bir vesayet altına girip ülkelerinin egemenlik haklarını size çiğnetsinler örneğin? İşte bu sorunun yanıtına uğramaz bu örgütlü ergenlik.
Nasılsa kendileri “reis”i halife olacak kadar seviyorlarsa bütün Müslümanlar da o denli seviyordur değil mi? Zira hayat, onların beğenme hislerinin ve bedel yargılarının etrafında dönüyordur o denli değil mi? Diğer toplumların tarihî birikimlerinin, ulus olma şuurlarının varlığı da mevzubahis değildir bu anlatıda… Sonuçta 400 yıl bir arada yaşamışızdır ve yine o birlikteliği sağlayacak başkan gelmiştir, o denli değil mi? Çoktan ulusal şuuru oturmuş öbür Müslüman toplumların senin altın çağ olarak baktığın 400 yıla sonraki sömürge yıllarından çok da farklı bakmadığının da bir kıymeti yoktur elbette…
Ya da daha Suriyelilerle yaşamayı kabullenmemiş, vatandaşlık satılmasını içine sindirememiş Türk halkını, tüm Müslümanlarla eşit kılacak bu türlü bir projenin pratikteki karşılığının ne olduğu sorusuna da yer yoktur… Zira ergenlik, soru sormanın değil, sırf istemenin periyodudur. Ergenlik, soru sorup özneleşmenin değil, diğerinden isteyip almanın, verilmediğinde ise öfkelenmenin evresidir. Memleketin çabucak hemen tüm meselelerinin altında yatan sebep de işte bu örgütlü ergenlik halidir.